Een tijd terug sprak ik een zakelijke relatie. Op zijn hoofdkantoor werd met open kantoortuinen gewerkt. Hij kon daar niet tegen. Teveel rumoer. Te luidruchtig. Iets wat ik wel kon volgen. Eigenlijk vind ik dat ook wel een nadeel aan het werkplekprincipe van de kantoortuin. Maar wat schetste mijn verbazing? Om dat rumoer te ontvluchten ging ie naar een kantoorverzamelgebouw (daar wordt over het algemeen ook gebruik gemaakt van het concept van de open kantoortuin) of sterker nog, hij ging in een koffiezaak in het centrum van de stad zitten. Hij kon daar veel meer focus houden op het werk wat ie moest doen. Dat vond ik raar.